Απόλλων και Μεγαλόχαρη: Δύο αξέχαστα πλοία που μας ταξίδεψαν στα παιδικά μας χρονιά

0

Μας ταξίδεψαν στα παιδικά εφηβικά μας χρονιά.

Έγιναν μοντελάκια σ ένα ράφι ,να μας θυμίζουν εκείνα τα ξένοιαστα χρόνια που έμειναν στα ντουλάπια της λήθης και της λησμονιάς

Απόλλων και Μεγαλόχαρη

Κάθε φορά που τα βλέπω …γυρίζω εκεί πίσω …Όταν ο ΑΠΟΛΛΩΝ σφύριζε και κατέβαινε όλη η Σύρα στο λιμάνι να δουν το εύδρομων που κατέβασε το ταξίδι απο τις 6 ώρες στις τέσσερις.

Όταν η γαλαζοντυμενη hostess έβγαινε στο κεφαλόσκαλο κι εμείς κοιτάζαμε τις γάμπες της….όταν ακούγονταν τα μεγάφωνα του, πρωτοφανή για την εποχή, που παρακαλούσαν τους επισκέπτες να εξέλθουν….κι όταν στο μελτέμι έγερνε στην μια πλευρα του κι αγέρωχος καβαλούσε τα κύματα σηκώνοντας λεφούσι τον αφρό στην υπήνεμη πλευρά του…

Όταν το ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ (το πρώτο φερρυ μπωτ ) πήγαινε για Τήνο και γινόταν άσπρη οπτασία ανάκατη με αφρό και κύμα….όταν ερχόταν το βράδυ και μεις μετράγαμε ένα ένα τα 28/ΙΧ που έβγαζε στην πλατεία Κανάρη…όταν μας έπαιρναν οι γονείς απο το χέρι και πηγαίναμε ταξίδι ,ανεβοκατεβαινοντας τις σκάλες και τα καταστρώματα και ονειρευομαστε πότε θα ρθει η σειρά μας να μεγαλώσουμε να γίνουμε οι αφέντες του ταξιδιού.

και….μεγαλώσαμε ,γίναμε και φύγαμε κι ονειρευομαστε τώρα τα ταξίδια που περάσαν,στην γαλάζια σιωπηλή σφαίρα της ανάμνησης , όπως πέρασαν κι εκείνα τα βαποριά,που αρμενίζουν νοερά, άυλες αέρινες φιγούρες στα κύματα της φαντασίας μας….
και τα μοντελάκια είναι εκεί, πάνω στο ράφι ,ακίνητα σιωπηλά και καμαρωτά να μας θυμίζουν τα μαθητικά και φοιτητικά μας χρόνια.

Εκεί στο ράφι ακίνητα, φαντάζονται τη θάλασσα που δεν ταξίδεψαν ποτέ.

ΤΟΥ ΣΙΔΕΡΗ ΜΑΜΙΔΗ