Ντισκοτέκ Αφροδίτη: Για να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νεώτεροι

0

Ξέρω …! Σας θυμίζει πολλά. Ήταν μία απο τις ωραιότερες εποχές στο νησί μας. Με τον Γαλησσά γεμάτο τουρίστες ξένους και Ελληνες. Με την νεολαία του νησιού να μαζεύεται κάθε βράδυ τους καλοκαιρινούς μήνες στο χωριό και να διασκεδάζει. Καταστήματα καφετέριες, εστιατόρια πιτσαρίες. Όλα δούλευαν.

Η Αφροδίτη ήταν στέκι καλής παρέας καλής μουσικής αλλά και σχολείο χορού, μουσικής ακόμα και… Αγγλικών.

Παιδιά τότε πηγαίναμε στον Γαλησσά με το ΚΤΕΛ και μετά γυρίζαμε με τα πόδια στην Ερμούπολη αφού το ΚΤΕΛ σταματούσε μετά τα μεσάνυχτα.

Οι απίστευτες περιπέτειες της επιστροφής στην Ερμούπολη έχουν μείνει μνημειώδεις.
Θυμάστε??? Καμιά φορά βρισκόταν κανένας χωριανός με φορτηγό γεμάτο χόρτα . σανό να μας πάρει. Αυτό στην καλύτερη περίπτωση. Όταν όμως το φορτηγό ήταν γεμάτο αγελάδες η κατσίκια?!?!?!


Τρελές φάσεις. Κάποτε τα ρούχα μου μύριζαν αγελαδίλα μία εβδομάδα.
Μια φορά κατεβήκαμε Ερμούπολη με ένα κλειστό φορτηγό γεμάτο …κότες. !
Απλά με το ρολόι να δείχνει τρεις και με τις μάνες μας να ανησυχούν “που είμαστε χαμένοι” και με σίγουρη την κατσάδα απλά σηκώναμε το χέρι μας όταν βλέπαμε φώτα να πλησιάζουν. Αρκει να πήγαινε Ερμούπολη ο οδηγός.
Και σε όλες τις περιπτώσει εμείς να τουρτουρίζουμε στην βραδινή ψύχρα και στην υγρασία του καλοκαιριού.

Άλλα ποιος νοιαζόταν? Ειμαστε παιδιά και περνούσαμε καλά.
Και όλα αυτά για την Αφροδίτη. Για μια αγκαλιά και μερικά Μπλούζ με το κορίτσι μας. Και μία κόκα κόλα για ποτό. Η μία πορτοκαλάδα.
Όμως η παθογένεια του λαού μας του τόπου μας και η στενοκεφαλιά την έκλεισαν.
Όλο το χωριό δούλευε απο αυτήν την ντισκοτέκ.
Και όμως αυτό το χρυσωρυχείο έκλεισε…

Απανωτές μηνύσεις “ενοχλήσεων” -κυριολεκτικά η μία μετά την άλλη χωρίς διακοπή παράπονα και άλλα άδικα έκαναν τον ένα μετά τον άλλο ιδιοκτήτη ενοικιαστή της όμορφης αυτής ντισκοτέκ να φεύγει τρέχοντας απηυδισμένος αφήνοντας μαύρη πέτρα πίσω του.

Για την ιστορία ήταν δύο οι ντισκοτέκ στον Γαλησσά.
Είχε άλλη μια “πιο μέσα” απο την δεξιά μεριά οπως ερχόμαστε στην παραλία.
Αυτή ήταν πιο “free” στυλακι και πιο Ροκ. Εκεί μπορούσε να παίξει ο κάθε ένας αν ήθελε και να κάνει τον DJ Και αυτή πανέμορφη χαμένη μέσα στα δέντρα και με ωραίο απλό φωτισμό.
Η Αφροδίτη ήταν οργανωμένη. Με ντισκομπαλα και φωτορυθμικα και πολύ καλή ηχητική.
Εσωτερικά πεντακάθαρη και εξωτερικά τέλεια, δροσερή με καλό φωτισμό και ωραίο περιβάλλον.

Εμείς που μεγαλώσαμε αυτήν την εποχή. ποτέ δεν ξεχάσαμε την Αφροδίτη.
Ούτε και συχωρέσαμε ποτέ τον πόλεμο που έφαγε και τελικά να κλείσει για πάντα.

Κείμενο: Παναγιώτης Κουλουμπής

Φωτογραφίες απο το αρχείου του Dj Μανώλη Πελέκη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here