«Οδός Αβύσσου, αριθμός 0», του Μενέλαου Λουντέμη

0
«Οδός Αβύσσου, αριθμός 0»
του Μενέλαου Λουντέμη
ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ ΜΟΝΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ
ΣΥΡΟΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17, ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 18 & ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΜΑΪΟΥ 2019
 

Ο πιο πολυδιαβασμένος έλληνας λογοτέχνης των εφηβικών μας χρόνων, ο συγγραφέας που μας έμαθε να ονειρευόμαστε έναν καλύτερο κόσμο πάντα διαχρονικός, κλασικός και αξεπέραστος «έρχεται» στο Θέατρο «ΑΠΟΛΛΩΝ» στη Σύρο για τρεις μόνο παραστάσεις.

Η εταιρία Γιατί Έτσι φιλοξενεί την παράσταση «Οδός Αβύσσου, αριθμός 0»(Παραγωγή: ΦΩΣ art) – μετά την 2ετη επιτυχία στο θέατρο OLVIO – που αγαπήθηκε από το κοινό, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Σας περιμένουμε για να διαβάσουμε μαζί το έργο του Λουντέμη… σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη και θεατρική διασκευή Σοφίας Αδαμίδου.

Το έργο του Λουντέμη αποτελεί αναμφισβήτητα ραψωδία αναστάσιμη των ανθρώπων που αγωνίζονται για ν’ αλλάξει ο κόσμος. Η «πένα» του έχει αμεσότητα, λυρισμό, δύναμη και ρεαλισμό. Όπως ο ίδιος υποστήριζε, δεν τον ενδιέφερε η Τέχνη για την τέχνη, αλλά η καταγραφή της πραγματικότητας και η κατάδειξη της κοινωνικής ανισότητας… «Βάλε μια δύση κι ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα. Ομορφιά! Μα, αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά;»

Κάτοικοι της οδού Αβύσσου, στον αριθμό μηδέν και κεντρικά πρόσωπα αυτής της φρίκης, ο Γιώργης και ο Παναής. Άγρια θεριά, αμετανόητοι κομμουνιστές, δε χάνουν την ελπίδα τους για ζωή και ελευθερία. Στο έργο αυτό ο Λουντέμης γράφει για τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας, τις οποίες και ο ίδιος έχει ζήσει ως πολιτικός κρατούμενος στη Μακρόνησο. Γράφει, για να καταγγείλει, για να αναδείξει από τη μια μεριά το αίσχος της Μακρονήσου, την ωμότητα και βιαιότητα των βασανιστηρίων – «όταν ο θάνατος γίνεται εύκολος, η ζωή γίνεται δύσκολη» – και από την άλλη να αναδείξει τον ηρωισμό και την αυτοθυσία των ανθρώπων.
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Η Σκηνοθεσία επικεντρώθηκε στο να αναδείξει το εσωτερικό δράμα των χαρακτήρων, τα διλήμματα, τις αντιφάσεις και τις αποφάσεις τους. Ένας βασανιστής που αλλάζει, ένας γιατρός που βοηθά, ένας φασίστας που αυτοεγκλωβίζεται στα τερτίπια του και δυο παιδιά που μέρα τη μέρα και ώρα την ώρα μετατρέπονται σε ήρωες.
Μια παράσταση, που μέσω της φόρμας του ποιητικού ρεαλισμού, φωτίζει μια σκοτεινή περίοδο της ιστορίας μας όχι για να διχάσει αλλά για να συμβάλει στη γνώση και την κατανόηση.

Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη, σκηνοθέτης

Το μυθιστόρημα του Μενέλαου Λουντέμη «Οδός Αβύσσου, αριθμός 0» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ


Συντελεστές
Θεατρική διασκευή: Σοφία Αδαμίδου
Σκηνοθεσία: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη
Μουσική – κιθάρα: Νότης Μαυρουδής
Σκηνικά: Ντέιβιντ Νεγρίν
Σχεδιασμός φωτισμού: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Κοστούμια: Μαρία Παπαδοπούλου
Sound Design: Μανώλης Μανουσάκης
Κίνηση: Στέφανι Τσάκωνα
Βοηθός σκηνοθέτη: Καλλιόπη Καραμάνη
Σκηνοθεσία Video: Γιώργος Κορδέλλας
Video art cinematography: Δημήτρης Ζόγκας, Παναγιώτης Ανδρεαδάκης
Φωτογραφία: Γιάννης Πρίφτης
Βοηθός σκηνογράφου: Νάσια Πλέτση
Hair styling: Κατερίνα Βασιλείου
Παραγωγή: ΦΩΣart
Επικοινωνία: Γιατί Έτσι

Τους ρόλους ερμηνεύουν με σειρά εμφάνισης:

Χάρης Μαυρουδής
Δημήτρης Μαύρος
Χριστόδουλος Στυλιανού
Νότης Παρασκευόπουλος
Στέλιος Γεράνης

Τη φωνή του «δανείζει» ο Βασίλης Μπισμπίκης

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
100 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Παρασκευή 17/05: 21:00
Σάββατο 18/05: 21:00
Κυριακή 19/05: 20:00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Γενική είσοδος: 15€
Μειωμένο: 12€
Ομαδικό: 10€
Προπώληση: 13€

ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
www.ticketservices.gr & στο ταμείο του θεάτρου «Απόλλων» (τηλ. 2281085192)

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
6936589580

 

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

«Ξαναέζησαν «οικεία κακά» βλέποντας την εξαίσια διασκευή της Σοφίας Αδαμίδου του έργου του Λουντέμη «Οδός Αβύσσου, αριθμός 0»… Και ας τολμήσουμε να κοιτάξουμε κατάματα την αλήθεια. Ας ανεβάσουμε την «Ανάκριση» του Βάις, την «Οδό Αβύσσου» της Αδαμίδου, τη «Δίκη των Εξ» του Βασιλικού, την «Εξορία» του Μάτεσι, τη «Νίκη» της Αναγνωστάκη, τις «Μάγισσες του Σάλεμ» του Αρθουρ Μίλερ, την «Πόρνη που σέβεται» του Σαρτρ, τη «Δίκη» του Κάφκα και το «Κ.Κ.» του Σκούρτη. Για να στεριώσουμε στη συνείδηση κυρίως των νέων πως ο Εμφύλιος, όποιος εμφύλιος, και οι πόλεμοι ιδεολογιών είναι η κατάρα της Ιστορίας. Ας κοιτάξουμε τον καθρέφτη αλλά ας συνειδητοποιήσουμε ό,τι έγραψε ο Μέγας Γκόγκολ: «Μη σπάζεις τον καθρέφτη, ό,τι βλέπεις εκεί είναι τα μούτρα σου»…

… Στο θέατρο Olvio παίχτηκε το ωμό αλλά συνταρακτικό κείμενο της διασκευής της Αδαμίδου σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτου, με έξοχη μουσική και εκτέλεση στην κιθάρα του Νότη Μαυρουδή, το λιτό σκηνικό – εγκατάσταση είναι Ντέιβιντ Νεγρίν, τα κοστούμια της Μαρίας Παπαδοπούλου, η κίνηση της Στέφανι Τσάκωνα, το video του Γιώργου Κορδέλλα.

Η Μοσχοχωρίτου κατέχει γερά τη νατουραλιστική υποκριτική, αυτό που ο Ζολά όριζε ως «φέτα ζωής». Σκληρά γεγονότα, ωμή αναπαράσταση. Αλλά εντός των ορίων της αισθητικής. Δεν θα κάνω διακρίσεις στις πέντε υποκριτικές ερμηνείες. Είναι ισότιμες. Εξάλλου το κείμενο έχει μοιράσει ισότιμα και τους ρόλους, βασανιστές και βασανιζόμενοι. Και ανάμεσά τους η αναπάντεχη έλλαμψη της ανθρωπιάς. Ετσι αναφέρω αλφαβητικά τους πράγματι έξοχους ηθοποιούς που υπηρετούν με ήθος και οικείο ύφος το σκληρό κείμενο: Στέλιος Γεράνης, Δημήτρης Μαύρος, Χάρης Μαυρουδής, Νότης Παρασκευόπουλος, Χριστόδουλος Στυλιανού

(Κώστας Γεωργουσόπουλος, Τα Νέα).

 

 

Η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη σκηνοθέτησε με άκρατο ρεαλισμό την παράσταση και «πατώντας» πάνω στην εξαιρετική διασκευή της Σοφίας Αδαμίδου, ακολούθησε μία καθαρά γραμμική αφήγηση που επικεντρώθηκε στους διαλόγους των πρωταγωνιστών της, φωτίζοντας εύστοχα τον εσωτερικό τους κόσμο. Επιτευχθέντες στόχοι; Καταρχάς να διερευνηθούν τα κίνητρα των ηρώων – και κατ’ επέκταση της ανθρώπινης ψυχής- που είτε ως θύματα είτε ως θύτες βίωσαν όλη αυτή τη νοσηρή πραγματικότητα κι επιδόθηκαν σ΄αυτήν την παράλογη πάλη της ιδεολογικής, αλλά και βιολογικής επιβίωσης κατά την οποία  άλλοι «έσπασαν» ψυχολογικά, άλλοι μετατράπηκαν σε απάνθρωπα κτήνη κι άλλοι κατόρθωσαν όχι μόνο να μην προδώσουν τις ιδέες και τα ιδανικά τους, αλλά ακόμη και να θυσιαστούν στο βωμό τους. Επιπροσθέτως, να επανατοποθετηθεί το βιωματικό αυτό αριστούργημα του Λουντέμη στο χρόνο κάνοντας κατανοητό πως οι λέξεις και οι προτάσεις του συνεχίζουν να «πάλλονται» ακόμη και σήμερα που η άνοδος των ολοκληρωτικών καθεστώτων γίνεται ολοένα και πιο αισθητή και το τέρας του φασισμού έχει αρχίσει να απλώνει τα δίχτυα του απειλητικά πάνω μας.

Το στοίχημα, ωστόσο, της συγκεκριμένης παράστασης κερδίζεται στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών, οι οποίοι «έβγαλαν και άπλωσαν» τις ψυχές τους στο σανίδι. Ο Χάρης Μαυρουδής έδωσε μία σπαρακτικά ρεαλιστική ερμηνεία ενσαρκώνοντας τον ευαίσθητο ιδεολόγο κομμουνιστή Παναή, καθώς κατάφερε να ακροβατήσει άριστα στις ψυχολογικές διακυμάνσεις του ήρωά του, χωρίς να πέσει στιγμή στην παγίδα του μελό ή του υπερβολικά τραγικού. Στο ίδιο επίπεδο κινήθηκε και η ερμηνεία του Δημήτρη Μαύρου στον ρόλο του πιο «δυνατού» συντρόφου Γιώργη. Οι δυο τους βασανίστηκαν επί σκηνής, αγκομάχησαν, βόγγηξαν και ανέδειξαν με τον καλύτερο τρόπο τις ηρωικές και αδάμαστες ψυχές των ηρώων τους. Ο Χριστόδουλος Στυλιανός στο ρόλο του αμόρφωτου βασανιστή Στέλιου, έδωσε μία καθόλα πειστική ερμηνεία, καθώς μέσα από την τραχύτητα του χαρακτήρα του αναδείχθηκε μία απρόσμενη ευαισθησία που έλαμψε σαν αχτίδα φωτός και ελπίδας για το μέλλον. Πολύ καλοί και οι Νότης Παρασκευόπουλος και Στέλιος Γεράνης στους υπόλοιπους ρόλους.

Πλήρως εναρμονισμένη με την ατμόσφαιρα του έργου η μουσική του Νότη Μαυρουδή, λιτά τα βραχώδη σκηνικά του Ντέιβιντ Νεγρίν, υπερβολικά φανταχτερά και «ταλαιπωρημένα» τα κοστούμια της Μαρίας Παπαδοπούλου και άνιση η δυναμική των κινηματογραφικών προβολών στην αρχή και στο τέλος της παράστασης.

(Γεωργία Οικονόμου, tospirto.net)

 

Η μεταφορά του βιβλίου στο σανίδι από την Σοφία Αδαμίδου είναι σκληρή αλλά πέρα για πέρα αληθινή. Φέρνει στο μυαλό του θεατή εικόνες που θυμίζουν τις αφηγήσεις των παππούδων, προκαλώντας σφίξιμο στο στομάχι. Πρόκειται για μια διασκευή που χαρακτηρίζεται από ήθος και ουσία με focus στην πάλη των ανθρώπινων ψυχών. Οι ερμηνείες είναι άρτιες με τον κάθε ηθοποιό να έχει τη δική του εξαιρετική στιγμή.

(Μαριάνθη Κουνιά, parapolitika)