Σύρος: «Ραγίζει» καρδιές η εξομολόγηση του Βασίλη – Τα δύσκολα παιδικά χρόνια, ο ρατσισμός που βίωσε, η απόρριψη των γονιών, ο έρωτας και το νέο επιχειρηματικό του βήμα

0

Σύρος: «Ραγίζει» καρδιές η εξομολόγηση του Βασίλη – Τα δύσκολα παιδικά χρόνια, ο ρατσισμός που βίωσε, η απόρριψη των γονιών, ο έρωτας και το νέο επιχειρηματικό του βήμα

Η ζωή του θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ένα επεισόδιο στην γνωστή σειρά, ”αληθινές ιστορίες”. Η εξομολόγηση του από καρδιάς, ένα ωραίο πρωινό, μας κέντρισε το ενδιαφέρον και εκτιμούμε ότι  του αξίζει μια αναφορά για ένα μαχητή της ζωής, ερωτικό και οικονομικό μετανάστη που ήρθε στο νησί μας, με δυο αποσκευές! Η μία αποσκευή έκρυβε προσωπικά του αντικείμενα και ρούχα και η άλλη ”εργαλεία” της αγαπημένης του δουλειάς.
Ο κ. Ζιόγλης Βασίλης, είναι από τα άτομα που όταν ρωτήσεις κάτι η απάντησή του θα σε ξαφνιάσει. Αυθεντικός, με μεγάλη αίσθηση του χιούμορ διακρίνεται για την μεγάλη αγάπη του για τη Νοσηλευτική και όχι μόνο…
Πίσω από το γέλιο και την καλή διάθεση που οφείλει να έχει την ώρα εργασίας του, κρύβονται πολλές συγκλονιστικές ιστορίες!
Ο Βασίλης Ζιόγλης, σε μία εκ βαθέων εξομολόγηση, μίλησε στο Γιώργο Σολάρη για τη ζωή του. Για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, τον ρατσισμό, την φτώχεια, τη ζωή στο οικοτροφείο, που έκανε ένα χρόνο να μιλήσει ξανά και την απόριψη των γονιών του.
 
Ο Βασίλης μας μιλάει για την αρρώστια της δεύτερης του μητέρας, της αγαπημένης του γιαγιάς που ήταν και ο λόγος που ασχολήθηκε με την νοσηλευτική, μήπως και την βοηθήσει να γίνει καλά…
Φυσικά μπροστά σε όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια, ο Βασίλης έχει να θυμάται και ωραίες στιγμές, έχοντας πίστη, αγάπη και η αγκαλιά της Άννας, που τον έφερε στο νησί μας.
Ο Βασίλης ήρθε εδώ με ένα όνειρο ζωής και κανέναν άλλο στο πλευρό του πέρα από την κοπέλα του. Είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση με ιστορία που ούτε σίριαλ δεν την πιάνει. Έχει τραβήξει τόσα που κανείς θα νομίζει πως είναι ψέμα. Και όμως. Όσο μας τα περίγραφε αυτά δάκρυζε γιατί είναι τόσο κατατρεγμένος και τόσο πονεμένος που δεν θέλει να τα θυμάται καν.
 
«Γεννήθηκα στα Βρυτά Έδεσσας. Η οικογένεια μου αγροτική και πολυμελής με τέσσερα παιδία. Η χρηματική κατάσταση της οικογένειας ήταν πολύ μέτρια ήδη να μας αναθρέψει και κάποια στιγμή ένα γεγονός ήρθε και άλλαξε όλη την ζωή μου.
Ένα ατύχημα που προκάλεσε ο ένας αδερφός μου είχε την συνέπεια να βρεθούμε τα τρία παιδιά σε οικοτροφείο για τέσσερα χρόνια. Έτσι στην ηλικία τον οχτώ βρέθηκα σε ένα περιβάλλον που κανένα παιδί δεν θα ήθελε να βιώσει ποτέ, χωρίς γονείς διότι κάηκε το σπίτι μας. Από τότε θυμάμαι τον εαυτό μου μόνο. Βγαίνοντας στα 12 πλέον κατέληξα στα χέρια της γιαγιάς μου, οι γονείς μου είχαν χωρίσει και εμείς έρμαια της μοίρας. Η γιαγιά μου πάμφτωχη αλλά με μεγάλη αγάπη. Κάποια στιγμή έπρεπε να με πάρουν οι γονείς μου. Πήγα στον πατέρα μου και αυτός με έστελνε στην μάνα μου και το αντίθετο.
Στο σχολείο μπουλινγκ και ρατσισμό γιατί ήμουν φτωχός με λίγα ρούχα και ένα ζευγάρι παπούτσια.»
Και συνέχισε: «Αποφάσισα να πάρω την ζωή μου στα χέρια μου. Στα 14 δούλεψα διανομέας σε σουβλατζίδικο και αμέσως μετά σε συνεργείο μηχανών μια που έκανα το τμήμα των μηχανολόγων μηχανικών στο λύκειο χωρίς όμως να ολοκληρώσω την τελευταία τάξη γιατί έπρεπε να εργαστώ να επιβιώσω. Το αποκορύφωμα ήρθε στην ηλικία μόλις μετά τον στρατό στα 18. Είχα ήδη αγοράσει με δικά μου χρήματα αυτοκίνητο και μηχανάκι δουλεύοντας νυχθημερόν. Ο πατέρας μου αποφάσισε να γράψει την περιουσία του στον ένα αδερφό μου και να αποκληρώσει εντελώς τους υπόλοιπους. Βρέθηκα στο δρόμο στα 18 με ένα σεντόνι περιουσία. Αυτό το σεντόνι το έχω ακόμη. Από τότε είμαι μόνος εντελώς στην επιβίωση. Είχα πιάσει δουλεία σε κρεπερί ως παρασκευαστής και διανομέας και νοίκιασα σπίτι.
Τα δύσκολα χρόνια των σπουδών
«Η γιαγιά μου η αγαπημένη αρρώστησε με καρκίνο του μαστού. Εγώ σε πλήρη κατάθλιψη ΄πήρα την απόφαση. Ήθελα να την βοηθήσω και δεν μπορούσα. Ξανά πήγα στο λύκειο στο τμήμα βοηθών νοσηλευτών με απώτερο σκοπό να σπουδάσω ιατρική, Έτσι πήγα, αποφοίτησα με άριστα δουλεύοντας νύχτα για να επιβιώσω. Διανομέας σε κρεπερί όλα τα χρόνια νύχτα. Μπήκα αριστούχος με την αξία μου στο ΑΤΕΙ Θεσσαλονίκης όπου σπούδασα νοσηλευτική και κατάφερα να πάρω το πτυχίο μου εντελώς μόνος. Χωρίς γονείς, χωρίς κανέναν. Τα ωράρια εξαντλητικά δούλευα 7 το απόγευμα με 7 το πρωί. Διανομέας μέσα στην νύχτα. Το πρωί μόλις σχολούσα έπαιρνα το λεωφορείο για Θεσσαλονίκη 2 ώρες δρόμος, πήγαινα στην σχόλη και το μεσημέρι πίσω άλλες 2 ώρες διαδρομή. Έμεναν 2 ώρες ύπνου πριν την δουλειά. Με αυτές τις 2 ώρες ζούσα 8 χρόνια συνολικών σπουδών. Διάβαζα στα κενά των διανομών μέσα στην κρεπερί το βράδυ με αποτέλεσμα να καταστραφεί εν μέρη η όραση μου. Τα κατάφερα όμως. Δυστυχώς την γιαγιά μου την έχασα και δυστυχώς ιατρική δεν μπόρεσα να σπουδάσω χωρίς καμία οικονομική στήριξη από γονείς. Κατάφερα όμως και σπούδασα Νοσηλευτική και τελειώνοντας την σχολή έπιασα δουλειά στην EUROMEDICA η οποία είχε παράρτημα κατ’οίκον νοσηλείας στην Έδεσσα.»
Ο Έρωτας τον έφερε στην Σύρο
«Βρέθηκα κάποια στιγμή να το δουλεύω μόνος μη σταματώντας την βραδινή δουλειά σαν διανομέας. Δεν θυμάμαι πως είναι να κοιμάσαι νύχτα, τώρα πλέον ξαναμαθαίνω .
Η τύχη με έκανε να έρθω ένα ταξίδι επαγγελματισμό στην Σύρο όπου γνώρισα μία κοπέλα. Η εταιρία έκλεισε κάποια στιγμή και εφόσον γνώρισα την κοπέλα εδώ, ενώ είχα σκοπό να ανοίξω την δική μου εταιρία εκεί αποφάσισα να έρθω εδώ. Έτσι και αλλιώς δεν είχα τίποτα να με κρατά εκεί , ούτε οικογένεια ούτε κανέναν. Έτσι βρέθηκα εδώ προσπαθώντας να φτιάξω την ζωή μου από το μηδέν έχοντας όμως κάθε εφόδιο επαγγελματισμό και κάθε εμπειρία έχοντας κάνει πρακτική σε μεγάλα νοσοκομεία (Ψυχιατρική κλινική Σταυρούπολης, Γενικό νοσοκομείο Παπαγεωργίου, Γενικό νοσοκομείο Γεώργιος Γεννηματάς και Γενικό νοσοκομείο Έδεσσας) και φυσικά δύο χρόνια κατ’ οίκον νοσηλεία στην EUROMEDICA. Η δουλειά αυτή δεν είναι εργασία για εμένα, είναι στόχος και όνειρο ζωής, είναι αγώνας, μόχθος και θυσίες με ότι συνεπάγεται αυτό.
Από ημέρες χωρίς καν τα απαραίτητα και χρόνια ολόκληρα χωρίς καν ανθρώπινη ζωή και ξεκούραση, θέλω να πιστεύω πως όλες οι θυσίες που κάνει ένας άνθρωπος έρχεται η στιγμή που ο Θεός τις ανταποδίδει. Πιστεύω στο Θεό και πιστεύω στους ανθρώπους και άλλωστε αυτό είναι ο μόνος στόχος μου από παιδί. Να κάνω το όνειρο μου επάγγελμα.
Να βοηθώ όσους περισσότερους μπορώ. Σέβομαι το άνθρωπο, τον πόνο του και εκτιμώ κάθε ασθενή. Γιατί δεν ήμουν ποτέ πλούσιος ούτε θέλω να γίνω. Δεν με αφορούν τα χρήματα , με αφορά να επιβιώνω προσφέροντας. Έτσι ο κόσμος θα ξέρει πως έχει να κάνει με έναν άνθρωπο όχι με έναν τυχοδιώκτη ο οποίος θα τον εκμεταλλευτεί ποτέ. Ελπίζω ο κόσμος της Σύρου να με γνωρίσει και να με ξέρει σαν τον Βασίλη, τον Βασίλη που ήρθε να βοηθήσει συνανθρώπους.»
Ο Βασίλης Ζιόγλης διατηρεί επιχείρηση στην Σύρο και συγκεκριμένα την Νοσηλευτική Σύρου, η οποία απευθύνεται σε χειρουργημένους ασθενείς, άτομα που δεν μπορούν να μετακινηθούν, ασθενείς με χρόνιες παθήσεις και άτομα που για ψυχολογικούς λόγους αποφεύγουν το νοσοκομείο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here